Die Derde Lewe van Colet
Ek het drie keer in my lewe tot bekering gekom. Hierdie drie bekerings is die coolste goed wat ooit met
my gebeur het. Dis vandag die eerste keer dat ek in die openbaar daaroor praat.  My eerste bekering was die lekkerste. Maar dit het ongelukkig ook die kortste geduur. Dit was alles oor in omtrent tien minute, en die goeie gevolge daarvan het nie eens ‘n jaar gehou nie.  Dit het gebeur op die ouderdom van sestien. Ek was ’n opstandige en woedende tienderjarige. Ek het my ouers gehaat, ek het die wêreld gehaat, en my grootste ideaal was om Mosambiek toe te vlug en ‘n omroeper by LM Radio te word en vir die res van my lewe op goue strande rond te lê en meisies op te tel. Toe, eendag, ontmoet ek ‘n groepie jongmense wat pas hul harte vir Jesus gegee het. Hulle het vir my ‘n baie eenvoudige evangelie verkondig. Hulle het gesê dat Jesus my liefhet en dat, as ek my sonde bely, Hy my sal vergewe.

Ek het ‘n week lank daaroor nagedink. Eindelik ten laaste, het ek die uitnodiging aanvaar. Alleen in my
slaapkamer op ‘n Saterdagoggend, het ek op my knieë gegaan en my hart oopgemaak. Wat net daarna gebeur het, was loshande die mees verstommende ding wat nog ooit met my gebeur het in my hele lewe. Die gevoel wat ek gekry het, was onbeskryflik. Daar was ‘n ligtheid in my, ‘n vreugde, gevolg deur ‘n vrede wat alle verstand te bowe gaan. Toe ek my oë oopmaak, was dit asof daar ‘n lang tyd verby gegaan het, maar dit was net ‘n minuut of twee. Toe het ek ingespring en my hele kamer skoongemaak, uitgevee, my bed opgemaak, my skoolboeke reggepak.

Toe het ek uitgegaan en op my fiets geklim en die dorp platgery en vir vriende gaan kuier. Ek het feitlik niks gesê wat pas met my gebeur het nie. Dit was privaat. Die dae en weke wat daarop gevolg het, was die wonderlikste van my lewe. Baie min het verander, maar daar was ‘n nuwe inhoud en betekenis aan alles. Ek het nog steeds na rockmusiek geluister, maar ek het begin onderskei tussen liedjies met goeie lirieke en liedjies van verbyvlietende aard. Ek het nog steeds na partytjies gegaan en gedans en met meisies gevry, soos altyd . Maar dit was asof ek ook begin bewus word het van die menslikheid van hierdie ervarings. Stadig het my gedagtes begin draai in die rigting van verhoudings eerder as fisiese plesier. Maar daar was geen haas nie. My hart was vol van die sekerheid dat ek stadig maar seker, en heeltemal vrywillig al nader begin beweeg in die rigting wat die tipe lewe wat God verkies het vir my. 

Toe, eendag, begin ‘n reeks gebeure wat al my nuutgevonde vrede sou vernietig en eindelik aftakel tot die grond; ‘n proses van ontnug tering wat sou lees soos ‘n Griekse tragedie. Binne skaars tien jaar vanaf my eerste, wonderlike bekering, sou ek verval in dwelmmiddels, sielkundige waandelusies, chaos en sosiale vervreemding.  Dit het begin toe ek vir die eerste keer na ‘n lang afwesigheid, weer eredienste begin bywoon het in die NG Kerk. Ek moes gaan omdat ek daardie jaar aangeneem wou word as lidmaat. Niks kon my voorberei op die skok wat gevolg het nie. Waar  kerkdienste nog altyd vir my redelik vervelig was, was dit nou tien keer erger . Niemand het die vreugde uitgestraal wat ek in my hart gevoel het nie. 

Die dominee’s was krities en negatief. Hulle het met aangeplakte stemme en gebare gepraat, asof hulle self nie glo wat hulle sê nie. Dit was soos swak teater. Ek het besluit dat ek beter af sou wees sonder die Kerk en sy leë vertoon.  Bowendien het hulle nie hul godsdiens gebaseer op Jesus nie, maar iemand met die naam Calvyn.  Volgens Calvyn het God reeds voor die grondlegging van die wêreld besluit wie eendag gered sou word. Mens noem dit uitverkiesing. As mens eers uitverkies is, staan dit soos ‘n paal bo water dat jy eendag tot bekering sou kom. Niks wat jy besluit, kan enigiets daaraan verander nie.

Die idee het my eindeloos depressed gemaak. Dit het die varsheid van die ervaring laat vervaag tot iets
onoorspronklik en boring. Ek het gevoel asof ek in ‘n “arranged marriage” ingedwing is. Niks wat die kerk my vertel het, het vir my eg geklink nie. Die katkisasieboek was ‘n nagmerrie van reëls en resepte vir kamma kamma saligheid. Die dag toe ek in my laaste aannemingsklas moes opstaan en trou sweer aan die Kerk, kon ek dit nie doen nie. Ek het voor die hele gemeente geweier. Toe die dominee my vorentoe roep en my vra wat my rede is, het ek gesê: “Ek het onlangs ‘n ware ervaring met Jesus Christus gehad, en sedert dit gebeur het, maak die kerk vir my hoegenaamd geen sin nie.” Dit was die begin van my soektog na ‘n alternatiewe denominasie.

In die volgende paar jaar het ek eredienste bygewoon van elke moontlike kleur en geur.  By die Apostolies het ek een goeie ervaring gehad, en dit was die spreek in tale. Ek is bly dat hulle my in hierdie byna mistieke ondervinding ingelei het, maar na ‘n ruk het hulle my bang begin maak. Hulle het gewroeg en gespoeg en neergedonder in die paadjies van die kerk. Dit was selfs swakker teater as die NG Kerk. Alles was melodramaties. Die spreek in tale is uitgestal asof dit openbare besit was, en het op die ou end ontaard in ‘n onuitstaanbare geraas. Ek het die gevoel gekry hulle benader godsdiens soos pornografie; altyd op soek na ‘n cheap thrill!

By die spiritualiste het ek een of twee positiewe ervarings gehad, maar ek is op die ou end daar weg
omdat ek moeg geraak het van die misterieuse geprewel in donker kamertjies met kerse. Dit was ‘n
vreugdelose, vervelige, strakke en doodse godsdiens.  Verreweg die beste ervaring in ‘n sogenaamde vreemde geloof het ek gekry toe ek begin belangstel in Judaïsme en boeke daaroor begin lees het. Terwyl ek vir die eerste keer die wonderwêreld van die Ou Testament ontdek het boeke soos Spreuke, Psalms en Prediker het ek ook vir die eerste keer in jare weer iets ervaar wat byna was soos die vrede van daardie eerste dag, in die geselsskap van Jesus.

Hierdie ontdekking was byna soos ‘n tweede bekering, en dit het my vir ‘n lang ruk baie gemoedsrus
gegee.  Ek het aansoek gedoen vir aanneming by die Joodse geloof en selfs een diens in ‘n sinagoge bygewoon, maar teruggediens uit vrees vir die besnydenis. In die loop van die neëntigerjare het ek geleidelik verder weg begin dryf van al hierdie godsienstge spekulasies, en ‘n humanistiese lewensbeskouing aangekweek. Teen die einde van die neëntigerjare het ek dit selfs, min of meer op eie stoom, begin regkry om dwelmmiddels finaal te los. Ek het verlief geraak, getrou, en ‘n gesin begin.

Die lewe as kreatiewe humanis was tot ‘n groot mate bevredigend. Daar was egter ook ‘n toenemende
gevoel van onvergenoegdheid, van “unifinished business”. Ek het bly nadink oor daardie ding wat met
my gebeur het op die ouderdom van sestien. Wat het presies daardie dag met my gebeur? Waarom kon
ek dit nie vergeet nie? Teruggaan kerk toe was egter buite die kwessie. In hierdie opsig het ek en my vrou dieselfde gevoel. In die jare tussen 2006 en 2008 is ek toenemend gepla deur depressie en ‘n gevoel van voorstedelike verval. Toe Kannetjie my in 2007 aanraai om van my woede ontslae te raak in ‘n harde rock album my eerste sedert Niemandsland, agtien jaar tevore, het ek dit aangegryp, en die album “Bloedrivier” is gebore.  

Een van die liedjies was ‘n Engelse gospel song wat ek neergepen het een aand na ‘n halwe bottel KWV brandewyn:
“Is there a message on that tree?
Is there mercy there for me?
Please help me to confess my sins
I’ve got a burden and it’s hurting me…
Have mercy, mercy, mercy, mercy,
Mercy, mercy me!